ការពន្យល់ ពេត្រុសទី១ ជំពូក ៥៖១-៤ តាមបរិបទព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ប្រែសម្រួលឆ្នាំ ១៩៥៤

 

ភារកិច្ច​របស់​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ពួក​ជំនុំ

១ ឯ​ពួក​ចាស់ទុំ​ក្នុង​ពួក​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​ខ្ញុំ ដែល​ជា​អ្នក​ចាស់ទុំ​ដែរ ហើយ​ជា​ស្មរ​បន្ទាល់​ពី​ការ​រង​ទុក្ខ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ជា​អ្នក​មាន​ចំណែក​ក្នុង​សិរីល្អ​ដែល​ត្រូវ​លេច​មក ខ្ញុំ​សូម​ទូន្មាន​ថា ២ ចូរ​ឃ្វាល​ហ្វូង​ចៀមរបស់​ព្រះ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចុះ ទាំង​គ្រប់​គ្រង​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត មិន​មែន​ដោយ​បង្ខំ​ទេ ក៏​មិន​មែន​ដោយ​ចង់​បាន​កំរៃ​ដែរ គឺ​ដោយ​គាប់​ចិត្ត​វិញ ៣ មិន​មែន​បែប​ដូច​ជា​មាន​អំណាច​លើ​របស់​ទ្រព្យ​ទេ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដល់​ហ្វូង​ចៀម​វិញ​ប៉ុណ្ណោះ ៤ រួច​កាល​ណា​មេ​ពួក​អ្នក​គង្វាល​បាន​លេច​មក​នោះ​នឹង​ទទួល​ភួង​ជ័យ ដែល​មិន​ចេះ​ស្រពោន​ឡើយ។

ខគម្ពីរទាំងនេះ (១ ពេត្រុស ៥:១-៤) គឺជាដំបូន្មានដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់សាវកពេត្រុសទៅកាន់អ្នកដឹកនាំក្នុងក្រុមជំនុំ (ពួកអ្នកចាស់ទុំ)។ លោកមិនត្រឹមតែផ្តល់ការណែនាំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលោកថែមទាំងដាក់ខ្លួនក្នុងកម្រិតស្មើនឹងពួកគេ ដើម្បីបង្ហាញពីស្មារតីនៃការដឹកនាំតាមបែបព្រះគ្រីស្ទ។

ខាងក្រោមនេះគឺជាការពន្យល់បំបែកតាមចំណុចសំខាន់ៗ៖

១. ការដាក់ខ្លួនរបស់អ្នកដឹកនាំ (ខ ១)

ពេត្រុសចាប់ផ្តើមដោយការសម្ដែងជំហរថា លោកមិនមែនជា «ចៅហ្វាយ» លើពួកអ្នកចាស់ទុំនោះទេ ប៉ុន្តែជា «អ្នកចាស់ទុំម្នាក់ដែរ»។ ការលើកឡើងថា លោកជា «ស្មរបន្ទាល់ពីការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» មានន័យថា លោកបានឃើញផ្ទាល់នូវការលះបង់របស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយលោកចង់ឱ្យអ្នកដឹកនាំដទៃទៀតយល់ថា ការដឹកនាំគឺជាការបម្រើដែលទាមទារការលះបង់ដូចគ្នា។

២. គោលការណ៍នៃការ «ឃ្វាលហ្វូងចៀម» (ខ ២)

ពេត្រុសបានកំណត់លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យចំនួន ៣ សម្រាប់អ្នកដឹកនាំដែលត្រឹមត្រូវ៖

• ដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត៖ ការបម្រើត្រូវតែចេញពីឆន្ទៈ និងក្តីស្រឡាញ់សុទ្ធសាធ មិនមែនដោយសារការបង្ខំ ឬមានអារម្មណ៍ថាជាកាតព្វកិច្ចដែលមិនចង់ធ្វើនោះទេ។
• មិនមែនដោយចង់បានកម្រៃ៖ អ្នកដឹកនាំត្រូវប្រយ័ត្ននឹងភាពលោភលន់។ ការបម្រើព្រះមិនមែនជាការងារដើម្បីស្វែងរកប្រាក់ចំណេញ ឬការកេងប្រវ័ញ្ចលើហ្វូងចៀមរបស់ព្រះទេ។
• ដោយគាប់ចិត្ត (ចិត្តក្លៀវក្លា)៖ គឺការធ្វើដោយភាពរីករាយ និងភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាម ព្រោះវាជាការងាររបស់ព្រះ។

៣. របៀបនៃការគ្រប់គ្រង (ខ ៣)

ពេត្រុសព្រមានប្រឆាំងនឹងការប្រើអំណាចផ្តាច់ការ។

• កុំមានអំណាចលើរបស់ទ្រព្យ៖ ក្រុមជំនុំមិនមែនជា «កម្មសិទ្ធិ» ឬ «របស់របរ» របស់អ្នកដឹកនាំទេ។ ហ្វូងចៀមទាំងនោះគឺជារបស់ព្រះ។ ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំមិនមានសិទ្ធិប្រើអំណាចកៀបសង្កត់ ឬបញ្ជាតាមអំពើចិត្តឡើយ។
• ធ្វើជាគំរូ៖ នេះគឺជាចំណុចស្នូលនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំក្នុងព្រះគម្ពីរ។ អ្នកដឹកនាំមិនមែនដឹកនាំដោយពាក្យសម្តីបញ្ជាទេ គឺដឹកនាំតាមរយៈ ការរស់នៅជាគំរូ ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ ការអត់ធ្មត់ និងភាពស្មោះត្រង់។

៤. រង្វាន់ដ៏អស់កល្ប (ខ ៤)

ពេត្រុសបញ្ចប់ដោយការលើកទឹកចិត្តអំពីអនាគត។

• មេពួកអ្នកគង្វាល៖ សំដៅលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ នេះរំឭកអ្នកដឹកនាំថា ពួកគេគ្រាន់តែជា «ជំនួយការ» ឬអ្នកឃ្វាលតូចប៉ុណ្ណោះ ព្រះយេស៊ូវគឺជាម្ចាស់ហ្វូងចៀមដ៏ពិតប្រាកដ។
• ភួងជ័យដែលមិនចេះស្រពោន៖ ខណៈពេលដែលអ្នកដឹកនាំនៅលើផែនដីនេះប្រហែលជាមិនទទួលបានប្រាក់ខែខ្ពស់ ឬការគោរពពីមនុស្សលោក ប៉ុន្តែពួកគេនឹងទទួលបានមកុដ (រង្វាន់) ដ៏អស្ចារ្យពីព្រះនៅស្ថានសួគ៌ ដែលជាមកុដដែលមិនចេះសាបសូន្យ ឬបាត់បង់តម្លៃឡើយ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋានសម្រាប់ជីវិត៖

ខគម្ពីរនេះបង្រៀនយើងថា ភាពជាអ្នកដឹកនាំដែលព្រះសព្វព្រះហឫទ័យ មិនមែនស្ថិតនៅលើកម្រិតនៃអំណាចនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើ «ចិត្តគំនិតនៃការបម្រើ»។ អ្នកដឹកនាំដ៏ល្អ គឺអ្នកដែលស្រឡាញ់ហ្វូងចៀមខ្លាំង រហូតដល់ហ៊ានលះបង់ខ្លួនឯង ដើម្បីធ្វើជាគំរូនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ។