ដើម្បីយល់ឲ្យបានស៊ីជម្រៅ
យើងអាចបែងចែកការបកស្រាយទំនុកដំកើងនេះជា ៣ ផ្នែកធំៗ ផ្អែកលើរូបភាពប្រៀបធៀបក្នុងបរិបទគម្ពីរ៖
១.
ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកគង្វាលដ៏ល្អ (ខ ១-៣)
«ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាអ្នកគង្វាលខ្ញុំ
ខ្ញុំមិនខ្វះខាតអ្វីឡើយ។ ទ្រង់ធ្វើឲ្យខ្ញុំដេកចុះ នៅក្នុងវាលស្មៅខ្ចីៗ
ក៏នាំខ្ញុំទៅជិតទឹកដែលហូររំភើយ។ ទ្រង់ប្រោសឲ្យព្រលឹងខ្ញុំបានស្រស់ស្រាយឡើងវិញ
ក៏នាំខ្ញុំទៅក្នុងផ្លូវសុចរិត ដោយព្រោះយសស័ក្តិរបស់ព្រះអង្គ។»
- សេចក្តីសុខសាន្តនិងការផ្គត់ផ្គង់៖ ដាវីឌប្រៀបប្រដូចព្រះជាម្ចាស់ទៅនឹង «អ្នកគង្វាល» ហើយរូបលោកផ្ទាល់ជា «ចៀម»។
ចៀមជាសត្វដែលទន់ខ្សោយ និងត្រូវការការការពារជានិច្ច។ ពាក្យថា «មិនខ្វះខាតអ្វីឡើយ» មិនមែនមានន័យថាមានទ្រព្យសម្បត្តិហូរហៀរតាមលោកីយ៍នោះទេ
ប៉ុន្តែគឺមានភាពស្កប់ស្កល់នៅក្នុងការថែរក្សារបស់ព្រះ។
- វាលស្មៅខ្ចីៗ និងទឹកហូររំភើយ៖ ជារូបភាពបង្ហាញពីសេចក្តីសុខសាន្តខាងវិញ្ញាណ
និងការសម្រាកយ៉ាងពេញលេញ។ ព្រះអង្គមិនត្រឹមតែផ្ដល់អាហារសាច់ឈាមប៉ុណ្ណោះទេ
ប៉ុន្តែទ្រង់ «ប្រោសឲ្យព្រលឹងខ្ញុំបានស្រស់ស្រាយឡើងវិញ» គឺការស្តារកម្លាំងចិត្ត
និងវិញ្ញាណដែលល្វើយឱ្យមានជីវិតវាឡើងវិញ។
- ផ្លូវសុចរិត៖ អ្នកគង្វាលតែងតែនាំចៀមទៅតាមផ្លូវដែលមានសុវត្ថិភាព
ព្រះអង្គក៏ដឹកនាំជីវិតអ្នកជឿឱ្យដើរក្នុងផ្លូវត្រឹមត្រូវ ស្របតាមព្រះហឫទ័យ
និងដើម្បីលើកតម្កើង «យសស័ក្តិ» (ព្រះនាម) របស់ព្រះអង្គ។
២.
វត្តមានរបស់ព្រះនៅក្នុងគ្រាទុក្ខលំបាក (ខ ៤)
«ទោះបើខ្ញុំដើរកាត់តាមច្រកភ្នំនៃស្រមោលសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ
នោះខ្ញុំមិនខ្លាចសេចក្តីអាក្រក់ណាឡើយ ដ្បិតព្រះអង្គគង់ជាមួយខ្ញុំ
កំពង់និងដំបងរបស់ព្រះអង្គ ក៏កម្សាន្តចិត្តខ្ញុំ។»
- ច្រកភ្នំនៃស្រមោលសេចក្តីស្លាប់៖ នៅក្នុងភូមិសាស្ត្រស្រុកអ៊ីស្រាអែល
មានច្រកភ្នំដែលងងឹត និងគ្រោះថ្នាក់ ងាយនឹងមានសត្វសាហាវ ឬចោរប្លន់មកយាយី។
ក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង នេះតំណាងឱ្យគ្រាដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុត ដូចជា ជំងឺតម្កាត់
វិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ ឬការប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់។
- សេចក្តីក្លាហានដោយព្រោះវត្តមានព្រះ៖ ដាវីឌមិនខ្លាចឡើយ ព្រោះលោកដឹងថា «ព្រះអង្គគង់ជាមួយខ្ញុំ»។ មេរៀននៅទីនេះគឺ
ទោះបីជាយើងត្រូវឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាក ក៏យើងមិនមែនឆ្លងកាត់វាតែម្នាក់ឯងនោះដែរ។
- កំពង់និងដំបង៖ គឺជាឧបករណ៍របស់អ្នកគង្វាល។ «ដំបង» ប្រើសម្រាប់វាយការពារចៀមពីសត្វសាហាវ
(ការការពាររបស់ព្រះ) ចំណែកឯ «កំពង់» (ដំបងមានទំពក់)
គឺសម្រាប់ទាញចៀមមកវិញពេលវាដើរវង្វេង ឬជិតធ្លាក់ជ្រោះ (ការកែតម្រង់និងដឹកនាំ)។
ឧបករណ៍ទាំងពីរនេះផ្ដល់នូវសេចក្តីកម្សាន្តចិត្ត និងអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព។
៣.
ព្រះអម្ចាស់ជាម្ចាស់ផ្ទះដ៏សប្បុរស (ខ ៥-៦)
«ព្រះអង្គរៀបតុពាសអាយនៅមុខពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំ
ព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងលាបក្បាលខ្ញុំ ហើយពែងរបស់ខ្ញុំក៏ហូរហៀរដែរ។
ប្រាកដជាមានសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីសប្បុរស តាមខ្ញុំជានិច្ច អស់ទាំងមួយជីវិតខ្ញុំ
ហើយខ្ញុំនឹងនៅក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះយេហូវ៉ាអស់កល្បជានិច្ច។»
- តំណែងជាភ្ញៀវកិត្តិយស៖ នៅក្នុងខនេះ រូបភាពបានប្តូរពី «អ្នកគង្វាលនិងចៀម» មកជា «ម្ចាស់ផ្ទះនិងភ្ញៀវ»។ ការ «រៀបតុពាសអាយនៅមុខពួកខ្មាំងសត្រូវ» បង្ហាញពីជ័យជម្នះ
និងការប្រទានពរយ៉ាងត្រចះត្រចង់ ដែលសត្រូវមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។
- ការចាក់ប្រេងលាបនិងពែងហូរហៀរ៖ តាមវប្បធម៌បូព៌ា
ការចាក់ប្រេងលាបក្បាលភ្ញៀវបង្ហាញពីការស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅ
និងការផ្តល់កិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់។ «ពែងហូរហៀរ» តំណាងឱ្យព្រះគុណ
និងសេចក្តីអំណរដែលព្រះប្រទានឱ្យយ៉ាងពេញបរិបូរលើសពីការរំពឹងទុក។
- សេចក្តីសង្ឃឹមដ៏អស់កល្ប៖ ដាវីឌសន្និដ្ឋានដោយទំនុកចិត្តថា «សេចក្តីល្អ និងសេចក្តីសប្បុរស» របស់ព្រះនឹងដេញតាមមើលថែរូបលោកជានិច្ច។
ហើយគោលដៅចុងក្រោយបង្អស់របស់លោក គឺការបានរស់នៅក្នុង «ព្រះវិហារនៃព្រះយេហូវ៉ាអស់កល្បជានិច្ច» ដែលមានន័យថា ការមានទំនាក់ទំនងជិតដិត
និងរស់នៅក្នុងវត្តមានរបស់ព្រះជាដរាបតទៅ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
តាមបរិបទព្រះគម្ពីរខ្មែរឆ្នាំ ១៩៥៤ ទំនុកដំកើង ២៣ គឺជាទំនុកច្រៀងដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពី ការទុកចិត្តទាំងស្រុងទៅលើព្រះ។ វាលើកទឹកចិត្តអ្នកជឿគ្រប់ជំនាន់ថា មិនថាជីវិតស្ថិតក្នុងស្ថានភាពសំបូរសប្បាយ (វាលស្មៅខ្ចី) ឬធ្លាក់ក្នុងវិបត្តិជ្រៅ (ស្រមោលសេចក្តីស្លាប់) ព្រះជាម្ចាស់នៅតែជាអ្នកថែរក្សា ការពារ និងនាំផ្លូវដ៏ស្មោះត្រង់ជានិច្ច។
