នេះគឺជាការរៀបរាប់ និងពន្យល់យ៉ាងលម្អិតអំពីព្រះនាម «ព្រះយេហូវ៉ា» (Yahweh/Jehovah) នៅក្នុងបរិបទនៃព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធភាសាខ្មែរ ច្បាប់បោះពុម្ពឆ្នាំ ១៩៥៤ (ដែលជាច្បាប់ប្រែសម្រួលដោយលោកគ្រូគង្វាល ហាំម៉ុន - Hammond
Version) ដើម្បីលោកអ្នកអាចយកទៅប្រើប្រាស់ជាអត្ថបទ ឬឯកសារយោងបាន៖
ព្រះនាម «ព្រះយេហូវ៉ា» ក្នុងព្រះគម្ពីរខ្មែរ
ឆ្នាំ ១៩៥៤
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបកប្រែព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធជាភាសាខ្មែរ
ច្បាប់បោះពុម្ពលើកដំបូងទាំងស្រុងនៅឆ្នាំ ១៩៥៤ គឺជាព្រះគម្ពីរដែលមានសារៈសំខាន់បំផុត
និងត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
នៅក្នុងច្បាប់បោះពុម្ពនេះ តួអក្សរតំណាងឱ្យព្រះនាមផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (Tetragrammaton
- YHWH) ត្រូវបានប្រែសម្រួល និងសរសេរចំៗថា «ព្រះយេហូវ៉ា»។
១. ប្រភពដើមនៃព្រះនាម (តថភាពក្នុងភាសាហេព្រើរ)
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ (Old
Testament) ដែលសរសេរឡើងជាភាសាហេព្រើរដើម
ព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានអក្សរបួនតួគឺ יהוה (YHWH)។
នៅក្នុងភាសាវិទ្យាសម័យទំនើប គេអានព្រះនាមនេះថា «Yahweh» (យ៉ាវេហ្វ/យ៉ាវេ)។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិយូដា (អ៊ីស្រាអែល)
មិនហ៊ានបញ្ចេញព្រះនាមដ៏វិសុទ្ធនេះចំៗ ពួកគេក៏បានយកស្រៈនៃពាក្យថា «Adonai» (ដែលប្រែថា ព្រះអម្ចាស់) មកបញ្ចូលជាមួយអក្សរ YHWH ដែលធ្វើឱ្យការអានវិវត្តទៅជា «Jehovah» (យេហូវ៉ា) នៅក្នុងភាសាឡាតាំង និងភាសាអង់គ្លេសបុរាណ។
២. ហេតុអ្វីបានជាច្បាប់ឆ្នាំ ១៩៥៤ ប្រើពាក្យ «ព្រះយេហូវ៉ា»?
អ្នកបកប្រែព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរនៅសម័យនោះ
(ដឹកនាំដោយលោក Hammond) បានសម្រេចចិត្តប្រើប្រាស់ទម្រង់ «ព្រះយេហូវ៉ា» (ផ្អែកលើពាក្យ Jehovah)
ដោយសារមូលហេតុចម្បងៗ៖
ឥទ្ធិពលនៃព្រះគម្ពីរភាសាអង់គ្លេស (King James Version -
KJV) និងភាសាបារាំង៖ នៅសម័យនោះ
ព្រះគម្ពីរភាសាបរទេសដែលជាមូលដ្ឋានជួយដល់ការបកប្រែ ភាគច្រើនប្រើពាក្យ Jehovah។
ការបញ្ជាក់ពីព្រះនាមផ្ទាល់ខ្លួន៖ ព្រះគម្ពីរឆ្នាំ ១៩៥៤ ចង់បង្ហាញឱ្យអ្នកអានខ្មែរស្គាល់ច្បាស់ថា
ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មាន«ព្រះនាមផ្ទាល់ខ្លួន» ពិតប្រាកដ
មិនមែនគ្រាន់តែជាគោរមងារទូទៅដូចជាពាក្យថា ព្រះ (God) ឬ
ព្រះអម្ចាស់ (Lord) នោះឡើយ។
៣. អត្ថន័យនៃព្រះនាម «យេហូវ៉ា» ក្នុងបរិបទគម្ពីរ
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរឆ្នាំ ១៩៥៤
ព្រះនាមនេះត្រូវបានបើកសម្តែងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ និក្ខមនំ ៣:១៤
នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖«ព្រះទ្រង់មានបន្ទូលទៅម៉ូសេថា៖
ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅម៉ូសេថា «អញជាព្រះដ៏ជាព្រះ» រួចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៀតថា
ឯងត្រូវឆ្លើយប្រាប់ដល់ពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដូច្នេះថា
ព្រះដ៏ជាព្រះទ្រង់បានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកឯអ្នករាល់គ្នា» (និក្ខមនំ ៣:១៤ ច្បាប់ ១៩៥៤)
ពាក្យថា «អញជាព្រះដ៏ជាព្រះ» (I AM WHO I AM) នេះហើយជាឫសគល់នៃព្រះនាម
យ៉ាវេហ្វ ឬ យេហូវ៉ា ដែលមានន័យថា៖
- ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅដោយព្រះអង្គឯង៖ ទ្រង់មិនមានដើមកំណើត មិនមានទីបញ្ចប់ និងមិនពឹងផ្អែកលើអ្វីទាំងអស់។
- ព្រះដ៏ស្មោះត្រង់នឹងសេចក្តីសញ្ញា៖ រាល់ពេលដែលពាក្យ «ព្រះយេហូវ៉ា» ត្រូវបានប្រើ
គឺបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធរវាងព្រះជាម្ចាស់ និងរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ
ក្នុងការរក្សាសន្យា និងការសង្គ្រោះ។
៤. ការប្រៀបធៀបជាមួយព្រះគម្ពីរបកប្រែថ្មីៗ
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរច្បាប់បោះពុម្ពក្រោយៗមកទៀត
(ដូចជា ច្បាប់គម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន - គខប) អ្នកប្រែសម្រួលបានប្តូរពាក្យ «ព្រះយេហូវ៉ា» មកជាពាក្យ «ព្រះអម្ចាស់» (សរសេរជាអក្សរដិត) វិញ
ដើម្បីឱ្យស្របទៅតាមទំនៀមទម្លាប់ព្រះគម្ពីរភាសាដើម និងភាសាអង់គ្លេសទំនើប (LORD)។
ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកអាន និងអ្នកសិក្សាព្រះគម្ពីរជាច្រើន ច្បាប់ឆ្នាំ
១៩៥៤ នៅតែមានភាពស្រឡះខុសប្លែកត្រង់ថា នៅពេលបើកអាន ពួកគេអាចឃើញព្រះនាម «ព្រះយេហូវ៉ា» ផ្ទាល់ភ្នែកភ្លាមៗ
ដែលញ៉ាំងឱ្យអារម្មណ៍អ្នកអានដឹងថា នេះជាព្រះនាមដ៏វិសុទ្ធជាក់លាក់របស់ព្រះអាទិករ។
សង្ខេប៖ នៅក្នុងបរិបទព្រះគម្ពីរខ្មែរ ឆ្នាំ ១៩៥៤ ព្រះនាម Yahweh
ត្រូវបានសម្រួលជា «ព្រះយេហូវ៉ា» ដែលជាព្រះនាមតំណាងឱ្យព្រះដ៏ពិត
ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច
និងជាព្រះដែលបានធ្វើសេចក្តីសញ្ញាដ៏ស្មោះត្រង់ជាមួយមនុស្សជាតិ។
