វិធីសាស្ត្រ ៧ យ៉ាង ដែលជាគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការបង្កើតប្រធានបទអធិប្បាយព្រះបន្ទូល

 សេចក្តីអធិប្បាយគឺជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់មិនអាចខ្វះបាននៅក្នុងកម្មវិធីថ្វាយបង្គំរបស់ក្រុមជំនុំ ដែលផ្តល់នូវការណែនាំខាងវិញ្ញាណ ការលើកទឹកចិត្ត និងជាស្ពានតភ្ជាប់អ្នកជឿទៅកាន់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទោះបីជាខ្លឹមសារនៃព្រះបន្ទូលមានសារៈសំខាន់បំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែរបៀបនៃការបញ្ជូនព្រះបន្ទូលនោះក៏អាចជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់ការទទួលយក និងប្រសិទ្ធភាពរបស់វាផងដែរ។ ចំណង់ជំនឿដ៏ក្តៅគគុក (Passion) និងគំនិតច្នៃប្រឌិត (Creativity) គឺជាកត្តាសំខាន់ក្នុងការបង្កើតគំនិតអធិប្បាយដែលប៉ះពាល់ដល់ដួងចិត្តរបស់អ្នកស្តាប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរជីវិត។

ការបណ្តុះចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត មិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ ប៉ុន្តែវាទាមទារនូវការខិតខំប្រឹងប្រែងដោយចេតនា និងការថែបំប៉នយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ អត្ថបទនេះនឹងលើកយកវិធីសាស្ត្រដ៏មានឥទ្ធិពលចំនួន ៧ យ៉ាង ដើម្បីដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការរៀបចំសេចក្តីអធិប្បាយ។ ចាប់តាំងពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរពីទស្សនៈខុសៗគ្នា រហូតដល់ការដើរចេញពីតំបន់សុខស្រួល (Comfort Zone) របស់អ្នក យុទ្ធសាស្ត្រទាំងនេះនឹងជំរុញទឹកចិត្តគ្រូអធិប្បាយឱ្យបញ្ចូលនូវថាមពលដ៏រស់រវើក និងគំនិតបង្កើតថ្មីទៅក្នុងសេចក្តីអធិប្បាយ។ តាមរយៈការអនុវត្តទាំងនេះ គ្រូអធិប្បាយអាចបើកចំហរប្រភពនៃការបណ្តាលចិត្តដ៏សម្បូរបែប ផ្លាស់ប្តូរសេចក្តីអធិប្បាយរបស់ពួកគេទៅជាឧបករណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលសម្រាប់ការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណ និងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមជំនុំ។

ខគម្ពីរយោង៖ «ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​ផ្សាយ​ព្រះបន្ទូល​ចុះ ហើយ​ទទូច​ជំរុញ​ផង ទោះ​ត្រូវ​ពេល ឬ​ខុស​ក្តី ចូរ​រំឭក​គេ​ឲ្យ​ដឹង​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​បន្ទោស ហើយ​កំឡា​ចិត្ត​គេ ដោយ​ចិត្ត​អត់ធ្មត់ និង​សេចក្តី​ប្រៀន​ប្រដៅ​គ្រប់​យ៉ាង» — ២ ធីម៉ូថេ ៤:២

១. សិក្សាព្រះគម្ពីរពីទស្សនៈខុសៗគ្នា (Study the Scriptures from Different Perspectives)

វាជារឿងចាំបាច់ណាស់ក្នុងការស្វែងយល់ពីភាពសម្បូរបែបនៃព្រះគម្ពីរតាមរយៈការប្រៀបធៀបកំណែប្រែ (Translations) ផ្សេងៗគ្នា។ កំណែប្រែនីមួយៗផ្តល់នូវអត្ថន័យ និងការយល់ដឹងប្លែកៗ ដែលជួយបើកពន្លឺថ្មីលើខគម្ពីរដែលយើងធ្លាប់ស្គាល់។ តាមរយៈការប្រៀបធៀបកំណែប្រែផ្សេងៗ គ្រូអធិប្បាយអាចស្វែងរកឃើញទស្សនៈថ្មីៗ អត្ថន័យលាក់កំបាំង និងការប្រើប្រាស់ឃ្លាឃ្លោងជំនួស ដែលប៉ះពាល់ចិត្តសមាជិកក្រុមជំនុំ។

បរិបទគឺជាគន្លឹះក្នុងការយល់ដឹងពីជម្រៅនៃព្រះគម្ពីរ។ តាមរយៈការសិក្សាពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបរិបទវប្បធម៌នៃអត្ថបទគម្ពីរ គ្រូអធិប្បាយអាចយល់កាន់តែច្បាស់ពីបំណងប្រាថ្នាដើម និងសារៈសំខាន់នៃព្រះបន្ទូលនោះ។ ការស្វែងយល់ពីទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី និងបរិបទសង្គមនាសម័យនោះ ធ្វើឱ្យព្រះគម្ពីរមានជីវិតរស់រវើក ដែលជួយឱ្យគ្រូអធិប្បាយអាចភ្ជាប់ប្រាជ្ញាដែលមិនចេះប្រែប្រួលនៃព្រះគម្ពីរ មកកាន់បទពិសោធន៍ និងការប្រឈមមុខនានាក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន។

ការសិក្សាស្វែងយល់ពីទស្សនៈទេវវិទ្យា (Theology) ដ៏សម្បូរបែប អនុញ្ញាតឱ្យគ្រូអធិប្បាយពង្រីកការយល់ដឹង និងជំរុញគំនិតច្នៃប្រឌិត។ តាមរយៈការពិនិត្យមើលទស្សនៈទេវវិទ្យាផ្សេងៗ គ្រូអធិប្បាយអាចពិចារណាឡើងវិញលើការបកស្រាយបែបប្រពៃណី វិភាគជំនឿរបស់ខ្លួនដោយភាពហ្មត់ចត់ និងស្វែងរកការបណ្តាលចិត្តថ្មីៗ។ ការស្វែងយល់នេះបើកទ្វារទៅរកការយល់ដឹងថ្មីៗ និងលើកទឹកចិត្តដល់ការបង្កើតគំនិតអធិប្បាយដែលរួមបញ្ចូលការយល់ចិត្ត និងការយល់ដឹងកាន់តែជ្រៅអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

• ខគម្ពីរយោង៖
• ២ ធីម៉ូថេ ២:១៥៖ «ចូរ​ខំ​ប្រឹង​នឹង​ថ្វាយ​ខ្លួន​ដល់​ព្រះ ទុក​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ល្បង​ល​ជាប់​ហើយ ជា​អ្នក​ធ្វើ​ការ ដែល​មិន​ត្រូវ​ខ្មាស​ឡើយ ដោយ​កាត់​ស្រាយ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​សេចក្តី​ពិត​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ»។

• កិច្ចការ ១៧:១១៖ «ទូលបង្គំ​នឹង​រំពឹង​គិត​ពី​សេចក្តី​បញ្ញត្ត​របស់​ទ្រង់
  ហើយ​នឹង​ស្រឡាញ់​រាប់​អាន​អស់​ទាំង​ផ្លូវ​របស់​ទ្រង់»។

២. ចូលរួមក្នុងការអធិស្ឋាន និងការសញ្ជឹងគិត (Engage in Prayer and Meditation)

ការអធិស្ឋានគឺជាឧបករណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលសម្រាប់គ្រូអធិប្បាយដែលស្វែងរកការដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការរៀបចំសេចក្តីអធិប្បាយ។ តាមរយៈការស្វែងរកការណែនាំខាងវិញ្ញាណដោយចិត្តបន្ទាបខ្លួន គ្រូអធិប្បាយបានបើកចិត្តខ្លួនឯងចំពោះការបណ្តាលចិត្តពីព្រះ។ តាមរយៈការអធិស្ឋាន ពួកគេអាចអញ្ជើញព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឱ្យបំពេញក្នុងគំនិត និងដួងចិត្តរបស់ពួកគេនូវប្រាជ្ញា ភាពច្បាស់លាស់ និងការបំផុសគំនិត។ ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយប្រភពនៃចំណេះដឹង និងគំនិតច្នៃប្រឌិតទាំងពួង នឹងជួយដុតកំដៅគំនិតអធិប្បាយរបស់ពួកគេដោយថាមពលខាងវិញ្ញាណ ដែលប៉ះពាល់ដល់ទាំងខ្លួនគ្រូអធិប្បាយផ្ទាល់ និងក្រុមជំនុំ។

ការសញ្ជឹងគិតអនុញ្ញាតឱ្យគ្រូអធិប្បាយឈានជើងចូលកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងខ្លឹមសារនៃសេចក្តីអធិប្បាយ ដោយពិចារណាលើសារៈសំខាន់ និងគោលបំណងស្នូលរបស់វា។ តាមរយៈការចំណាយពេលដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ការសញ្ជឹងគិត ពួកគេអាចចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការផ្ដោតអារម្មណ៍ ដែលជួយឱ្យពួកគេរកឃើញនូវការយល់ដឹង និងការតភ្ជាប់ដ៏មានជម្រៅ។ នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃការសញ្ជឹងគិត គ្រូអធិប្បាយអាចមើលឃើញពីវិធីសាស្ត្រដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតក្នុងការបញ្ជូនព្រះបន្ទូល ដើម្បីធានាថាសេចក្តីអធិប្បាយរបស់ពួកគេមានភាពពិតប្រាកដ និងស្របតាមតម្រូវការជាក់ស្តែង។

ការអភិវឌ្ឍទំនាក់ទំនងឱ្យកាន់តែជ្រៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់ គឺជារឿងខ្វះមិនបានសម្រាប់ការថែបំប៉នចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត។ តាមរយៈការបង្កើតទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះ គ្រូអធិប្បាយបានទាញយកផលពីប្រភពនៃការបំផុសគំនិត សេចក្តីស្រឡាញ់ និងព្រះគុណដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ ការបណ្តុះជីវិតខាងវិញ្ញាណដ៏រស់រវើកតាមរយៈការថ្វាយបង្គំជាប្រចាំ ការថ្វាយខ្លួនផ្ទាល់ខ្លួន និងការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ជួយពង្រឹងទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយព្រះ ដែលហុចផលជាសេចក្តីអធិប្បាយដែលពោរពេញដោយជម្រៅខាងវិញ្ញាណ និងអំណាចនៃការផ្លាស់ប្តូរជីវិត។

• ខគម្ពីរយោង៖
• យ៉ូស្វេ ១:៨៖«កុំ​ឲ្យ​គម្ពីរ​ក្រឹត្យវិន័យ​នេះ​ភ្លេច​បាត់​ពី​មាត់​ឯង​ឡើយ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​នឹកជញ្ជឹង​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ​វិញ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​កាន់ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អស់​ទាំង​សេចក្តី ដែល​កត់​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ឯង ដ្បិត​គឺ​យ៉ាង​នោះ​ដែល​ឯង​នឹង​បាន​កើត​ការ​នៅ​គ្រប់​ទាំង​ផ្លូវ​ឯង ហើយ​នឹង​បាន​ចំរើន​ឡើង​ផង»។
• ទំនុកតម្កើង ១១៩:១៥៖ «ទូលបង្គំនឹងសញ្ជឹងគិតអំពីបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ហើយពិចារណាមើលផ្លូវទាំងឡាយរបស់ព្រះអង្គ»។

៣. អានឱ្យបានទូលំទូលាយ និងពង្រីកចំណេះដឹង (Read Widely and Expand your Knowledge)

គ្រូអធិប្បាយគួរតែអានឱ្យបានទូលំទូលាយលើប្រភេទសៀវភៅ (Genres) ផ្សេងៗគ្នា ដើម្បីដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត។ ការស្វែងយល់ពីអត្ថបទសាសនា ស្នាដៃទេវវិទ្យា សំណេរទស្សនវិជ្ជា អក្សរសិល្ប៍ ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសូម្បីតែវិទ្យាសាស្ត្រ អាចផ្តល់នូវរតនសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃនៃការបំផុសគំនិត។ ការអានប្រភេទសៀវភៅដ៏សម្បូរបែបជួយឱ្យគ្រូអធិប្បាយបានស្គាល់ពីរចនាបថ គំនិត និងសាច់រឿងប្លែកៗ ដែលអាចយកមកបញ្ចូលក្នុងសេចក្តីអធិប្បាយ ធ្វើឱ្យមានទស្សនៈថ្មីៗ និងបច្ចេកទេសនិទានរឿងដ៏ទាក់ទាញ។

ការតាមដានរាល់ការសិក្សាស្រាវជ្រាវ និងចំណេះដឹងថ្មីៗ គឺជារឿងសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការបង្កើតគំនិតអធិប្បាយដែលមានមូលដ្ឋានគ្រឹះរឹងមាំ និងគួរឱ្យគិត។ ការអានសៀវភៅ អត្ថបទ និងសៀវភៅអត្ថាធិប្បាយលើប្រធានបទដែលពាក់ព័ន្ធ ជួយឱ្យគ្រូអធិប្បាយពង្រឹងការយល់ដឹង និងទទួលបានការយល់ឃើញច្បាស់លាស់លើបញ្ហាសម័យបច្ចុប្បន្ន។ តាមរយៈការបញ្ចូលរបកគំហើញ និងទស្សនៈចុងក្រោយបង្អស់ គ្រូអធិប្បាយអាចនាំយកនូវវិមាត្រដែលស្របតាមកាលៈទេសៈ និងទាន់ពេលវេលាមកកាន់សេចក្តីអធិប្បាយរបស់ពួកគេ។

• ខគម្ពីរយោង៖
• សុភាសិត ១៨:១៥៖ «ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​វាងវៃ តែង​តែ​ចំរើន​ចំណេះ​ឡើង ហើយ​ត្រចៀក​របស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា ក៏​ស្វះស្វែង​រក​ចំណេះ​ដែរ»។
• ដានីយ៉ែល ១:១៧៖ «រីឯ​មនុស្ស​កំឡោះ​ទាំង​៤​នាក់​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​គេ​មាន​ដំរិះ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ឆ្លៀវឆ្លាត​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​ចំណេះ​នឹង​ប្រាជ្ញា ឯ​ដានីយ៉ែល លោក​ក៏​មាន​យោបល់​ក្នុង​អស់​ទាំង​ការ​ជាក់ស្តែង និង​ការ​យល់សប្តិ​ផង»

៤. សង្កេត និងស្តាប់ពិភពលោកជុំវិញខ្លួន (Observe and Listen to the World Around You)

ការតាមដានព្រឹត្តិការណ៍បច្ចុប្បន្ន និងបញ្ហាសង្គម ជួយឱ្យគ្រូអធិប្បាយអាចលើកយកប្រធានបទដែលស្របនឹងស្ថានភាពជាក់ស្តែងមកជជែក និងភ្ជាប់ការបង្រៀននៃព្រះគម្ពីរទៅនឹងតថភាពនៃជីវិតរស់នៅសព្វថ្ងៃ។ តាមរយៈការសង្កេត និងការយល់ដឹងពីការប្រឈមមុខ ភាពរីករាយ និងការតស៊ូរបស់សង្គម គ្រូអធិប្បាយអាចរៀបចំសេចក្តីអធិប្បាយដែលផ្តល់នូវការណែនាំ ការលួងលោម និងការលើកទឹកចិត្តដល់ក្រុមជំនុំ។

ការសន្ទនាដែលមានន័យជាមួយមនុស្សចម្រុះជាតិសាសន៍ និងមជ្ឈដ្ឋាន ផ្តល់នូវការយល់ដឹង និងទស្សនៈដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ការពិភាក្សាជាមួយមនុស្សដែលមានប្រវត្តិ វប្បធម៌ និងប្រព័ន្ធជំនឿខុសគ្នា បើកទ្វារទៅរកគំនិត និងការបកស្រាយថ្មីៗ។ តាមរយៈការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងការស្វែងយល់ គ្រូអធិប្បាយអាចយល់កាន់តែច្បាស់ពីបទពិសោធន៍របស់មនុស្សជាតិ និងបញ្ចូលសំឡេងដ៏សម្បូរបែបទាំងនោះទៅក្នុងគំនិតអធិប្បាយរបស់ពួកគេ។

ការបំផុសគំនិតសម្រាប់សេចក្តីអធិប្បាយអាចស្វែងរកបាននៅក្នុងខណៈពេលដ៏សាមញ្ញបំផុតនៃជីវិត។ តាមរយៈការយកចិត្តទុកដាក់លើបទពិសោធន៍ និងការសង្កេតប្រចាំថ្ងៃ គ្រូអធិប្បាយអាចរកឃើញនូវមេរៀនខាងវិញ្ញាណដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងរឿងប្រៀបប្រដូចដែលងាយយល់ ដែលប៉ះពាល់ចិត្តអ្នកស្តាប់។ ចាប់តាំងពីការដើរកម្សាន្តក្នុងធម្មជាតិ រហូតដល់ការជួបប្រទាក់ជាមួយមនុស្សចម្លែក រាល់បទពិសោធន៍សុទ្ធតែមានសក្តានុពលក្នុងការបំផុសគំនិត និងបំភ្លឺគំនិតអធិប្បាយ។

• ខគម្ពីរយោង៖
• ១ របាក្សត្រ ១២:៣២៖ «ខាង​ពួក​កូន​ចៅ​អ៊ីសាខារ នោះ​មាន​មនុស្ស​ដែល​ស្គាល់​សម័យ​អាច​នឹង​ដឹង​ជា​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា ឯ​អ្នក​ដែល​ជា​ប្រធាន​ក្នុង​ពួក​គេ នោះ​មាន​២០០​នាក់ ហើយ​ពួក​បង​ប្អូន​គេ​ក៏​ទទួល​តាម​បង្គាប់​គេ​ទាំង​អស់»។
• ម៉ាថាយ ៦:២៦៖ «ចូរ​ពិចារណា​ពី​សត្វ​ស្លាប​នៅ​លើ​អាកាស វា​មិន​សាបព្រោះ មិន​ច្រូត​កាត់ ឬ​ប្រមូល​ដាក់​ក្នុង​ជង្រុក​ផង តែ​ព្រះវរបិតា​នៃ​អ្នក ដែល​គង់​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ទ្រង់​ចិញ្ចឹម​វា ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា តើ​គ្មាន​ដំឡៃ​លើស​ជាង​សត្វ​ទាំង​នោះ​ទេ​ឬ​អី» (ព្រះយេស៊ូវបានប្រើការសង្កេតជុំវិញខ្លួនដើម្បីបង្រៀន)។

៥. សហការជាមួយអ្នកដទៃ (Collaborate with Others)

ការសហការគឺជាកាតាលីករដ៏មានឥទ្ធិពលសម្រាប់ការដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការអភិវឌ្ឍសេចក្តីអធិប្បាយ។ ការស្វែងរកគំនិត និងមតិយោបល់ពីមិត្តរួមការងារជាអ្នកបម្រើព្រះ ឬអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណ (Mentors) អាចផ្តល់នូវការយល់ឃើញដ៏មានតម្លៃ និងទស្សនៈថ្មីៗ។ ការពិភាក្សាជាមួយមិត្តភក្តិដែលគួរឱ្យទុកចិត្តអនុញ្ញាតឱ្យគ្រូអធិប្បាយកែច្នៃគំនិតរបស់ពួកគេ ពិនិត្យមើលទស្សនៈផ្សេងៗ និងទទួលយកការរិះគន់ក្នុងន័យស្ថាបនា។

ការពិភាក្សាដែលមានន័យជាមួយសមាជិកក្រុមជំនុំ និងមនុស្សនៅក្នុងសហគមន៍ គឺជាប្រភពនៃការបំផុសគំនិតដ៏មានតម្លៃសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍគំនិតអធិប្បាយ។ តាមរយៈការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកង្វល់ ក្តីសង្ឃឹម និងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ គ្រូអធិប្បាយអាចលើកយកប្រធានបទដែលពាក់ព័ន្ធ និងភ្ជាប់ទៅនឹងតថភាពនៃជីវិតរបស់ក្រុមជំនុំ។

ការរៀនសូត្រជាបន្តបន្ទាប់ និងការអភិវឌ្ឍជំនាញវិជ្ជាជីវៈ គឺជារឿងខ្វះមិនបានសម្រាប់ការថែរក្សាចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត។ ការចូលរួមក្នុងសិក្ខាសាលា និងសន្និសីទ ផ្តល់ឱកាសឱ្យរៀនសូត្រពីគ្រូអធិប្បាយដែលមានបទពិសោធន៍ ទទួលបានការយល់ដឹងពីបច្ចេកទេសអធិប្បាយដែលមានប្រសិទ្ធភាព និងស្វែងរកវិធីសាស្ត្រច្នៃប្រឌិតថ្មីៗ។

• ខគម្ពីរយោង៖
• សុភាសិត ២៧:១៧៖ «ដែក​រមែង​សំលៀង​ដែក ឯ​មនុស្ស ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​មិត្រ​សំឡាញ់​ខ្លួន​មុត​ស្រួច​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។»
• សាស្តា ៤:៩៖ «មាន​គ្នា​២​នាក់ នោះ​វិសេស​ជាង​នៅ​តែ​ឯង ពី​ព្រោះ​គេ​មាន​រង្វាន់​យ៉ាង​ល្អ​កើត​ពី​ការ​នឿយ​ហត់​របស់​ខ្លួន»។

៦. ទទួលយកបច្ចេកទេសច្នៃប្រឌិត (Embrace Creativity Techniques)

គ្រូអធិប្បាយអាចប្រើប្រាស់ការបំផុសគំនិតជាក្រុម (Brainstorming) និងបច្ចេកទេសបង្កើតផែនទីគំនិត (Mind-mapping) ដើម្បីដោះលែងចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការបង្កើតគំនិតអធិប្បាយ។ ការបំផុសគំនិតអនុញ្ញាតឱ្យគំនិតហូរចេញដោយសេរី ជំរុញឱ្យមានការគិតបែបច្នៃប្រឌិត និងការតភ្ជាប់ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ចំណែកឯផែនទីគំនិតវិញ ជួយរៀបចំគំនិត និងគោលគំនិតនានាឱ្យមានរបៀបរៀបរយតាមរយៈរូបភាព ដែលជួយឱ្យគ្រូអធិប្បាយអាចពិនិត្យមើលទំនាក់ទំនងរវាងធាតុផ្សំផ្សេងៗនៃសេចក្តីអធិប្បាយ និងបង្កើតទស្សនៈថ្មីៗ។

ការរួមបញ្ចូលពហុព័ត៌មាន (Multimedia) និងបច្ចេកវិទ្យា អាចលើកកម្ពស់ការបញ្ជូនសេចក្តីអធិប្បាយ ធ្វើឱ្យក្រុមជំនុំមានការចាប់អារម្មណ៍តាមរយៈវិញ្ញាណដឹងខុសៗគ្នា។ កម្មវិធីបង្ហាញ (Presentation software) វីដេអូ ឬឃ្លីបសំឡេង អាចផ្តល់ការរំញោចផ្នែកចក្ខុ និងសោតវិញ្ញាណ ជួយពង្រឹងសារ និងជួយឱ្យការចងចាំកាន់តែល្អប្រសើរ។ ការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាអនុញ្ញាតឱ្យគ្រូអធិប្បាយបញ្ចូលធាតុផ្សំដែលមានអន្តរកម្ម (Interactive elements) ដែលបង្កើនការចូលរួមយ៉ាងសកម្ម និងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកស្តាប់។

• ខគម្ពីរយោង៖
• និក្ខមនំ ៣៥:៣១-៣២៖ «៣១ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ មក​សណ្ឋិត​លើ​គាត់​ពោរពេញ ឲ្យ​គាត់​មាន​គំនិត​វាងវៃ មាន​យោបល់ ហើយ​ឲ្យ​មាន​ចំណេះ​ចេះ​ធ្វើ​ការ​គ្រប់​មុខ ៣២ ឲ្យ​គាត់​បាន​ចេះ​នឹង​បង្កើត​ការ​យ៉ាង​ប្រសប់ គឺ​ខាង​មាស ខាង​ប្រាក់ ហើយ​ខាង​លង្ហិន»
• ទំនុកដំកើង ១៥០:៣-៥៖ «៣ចូរ​សរសើរ​ទ្រង់​ដោយ​សូរ​ត្រែ ចូរ​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់​ដោយ​ដេញ​ពិណ និង​ចាប់​ស៊ុង ៤ ចូរ​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់​ដោយ​វាយ​ក្រាប់ ហើយ​លោតកញ្ឆេង
  ចូរ​សរសើរ​ទ្រង់​ដោយ​ប្រដាប់​មាន​ខ្សែ ហើយ​នឹង​ខ្លុយ ៥ ចូរ​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់​ដោយ​វាយ​ឈឹង​ឲ្យ​ឮ​រងំ ចូរ​សរសើរ​ទ្រង់​ដោយ​វាយ​ឈឹង​ឮ​សូរ​រំពង»
(ការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍តន្ត្រី និងមធ្យោបាយផ្សេងៗគ្នានៃសម័យនោះ ដើម្បីប្រកាសសរសើរតម្កើងព្រះ)។

៧. ដើរចេញពីតំបន់សុខស្រួលរបស់អ្នក (Step Out of Your Comfort Zone)

គ្រូអធិប្បាយអាចដើរចេញពីតំបន់សុខស្រួល (Comfort Zone) របស់ខ្លួន ដើម្បីដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត តាមរយៈការស្វែងរកទម្រង់ ឬរចនាបថអធិប្បាយថ្មីៗ។ ការឈានជើងចេញហួសពីទម្រង់អធិប្បាយបែបប្រពៃណី អនុញ្ញាតឱ្យមានវិធីសាស្ត្រថ្មីៗ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ មិនថាជាការបញ្ចូលធាតុផ្សំអន្តរកម្ម ការនិទានរឿង ឬពហុព័ត៌មាននោះទេ ការសាកល្បងទម្រង់ផ្សេងៗអាចធ្វើឱ្យការរៀបចំសេចក្តីអធិប្បាយមានភាពរស់រវើក និងទាក់ទាញក្រុមជំនុំតាមរបៀបដែលនឹកស្មានមិនដល់។

ការសិក្សាទៅលើប្រធានបទដែលពិបាកៗ ឬប្រធានបទដែលមានការជជែកវែកញែកច្រើន (Controversial topics) ទាមទារនូវភាពក្លាហាន ប៉ុន្តែក៏អាចជាកាតាលីករសម្រាប់ការលូតលាស់ និងការផ្លាស់ប្តូរដ៏ជ្រាលជ្រៅផងដែរ។ តាមរយៈការដោះស្រាយប្រធានបទដ៏ស្មុគស្មាញដោយភាពទន់ភ្លន់ និងចិត្តបើកទូលាយ គ្រូអធិប្បាយអាចដុតកំដៅការសន្ទនាដែលមានន័យ និងបណ្តុះការយល់ដឹងកាន់តែជ្រៅក្នុងចំណោមក្រុមជំនុំ។ ការដោះស្រាយប្រធានបទបែបនេះជំរុញឱ្យមានការគិតបែបស៊ីជម្រៅ លើកកម្ពស់ការយល់ចិត្ត និងផ្តល់អំណាចដល់បុគ្គលម្នាក់ៗក្នុងការរុករកបញ្ហាប្រឈមនានានៅក្នុងបរិបទនៃជំនឿរបស់ពួកគេ។

ការធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់មានការចូលរួម គឺជារឿងសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការផ្តល់នូវសេចក្តីអធិប្បាយដែលមានឥទ្ធិពល។ គ្រូអធិប្បាយអាចដើរចេញពីតំបន់សុខស្រួលរបស់ខ្លួនដោយការសាកល្បងវិធីសាស្ត្រនៃការបញ្ជូនព្រះបន្ទូលខុសៗគ្នា។ នេះអាចរួមបញ្ចូលទាំងការប្រើប្រាស់រឿងកំប្លែង ឬការបណ្តោយឱ្យក្រុមជំនុំចូលរួមក្នុងការពិភាក្សា ឬសកម្មភាពនានាក្នុងអំឡុងពេលអធិប្បាយ។

• ខគម្ពីរយោង៖
• យេរេមា ១:៧-៨៖«៧ តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កុំ​ឲ្យ​ថា​ឯង​ជា​មនុស្ស​ក្មេង​ឡើយ ដ្បិត​បើ​អញ​ចាត់​ឯង​ឲ្យ​ទៅ​ឯ​អ្នក​ណា នោះ​ឯង​ត្រូវ​តែ​ទៅ ហើយ​សេចក្តី​អ្វី​ដែល​អញ​បង្គាប់​ឯង នោះ​ឯង​ត្រូវ​តែ​ប្រាប់​ដែរ ៨ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ចំពោះ​គេ​ឡើយ ដ្បិត​អញ​នៅ​ជា​មួយ ដើម្បី​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​ឯង​រួច»
• យ៉ូណាស ៣:១-៣៖ «១ ចំណេរ​មក ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា បាន​មក​ដល់​យ៉ូណាស​ម្តង​ទៀត​ថា ២ ចូរ​ក្រោក​ឡើង​ទៅ​ឯ​នីនីវេ ជា​ក្រុង​ធំ ហើយ​ប៉ាវ​ប្រកាស​ដល់​គេ តាម​សេចក្តី​ដែល​អញ​នឹង​បង្គាប់ ៣ ដូច្នេះ យ៉ូណាស​ក៏​ក្រោក​ឡើង​ទៅ​ឯ​ក្រុង​នីនីវេ​តាម​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា រីឯ​នីនីវេ​ជា​ទី​ក្រុង​ធំ​ក្រៃលែង​ដែល​ដើរ​អស់​ចំនួន​៣​ថ្ងៃ ទើប​បាន​សព្វ»
 (ព្រះជាម្ចាស់បានហៅយ៉ូណាសឱ្យដើរចេញពីតំបន់សុខស្រួលរបស់ខ្លួនទៅប្រកាសព្រះបន្ទូលនៅទីក្រុងនីនីវេ)។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជាសេចក្តីសន្និដ្ឋាន ការដុតកំដៅចំណង់ជំនឿ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការបង្កើតគំនិតអធិប្បាយ គឺជាដំណើរការនៃការផ្លាស់ប្តូរដ៏មានឥទ្ធិពល។ តាមរយៈការសិក្សាព្រះគម្ពីរពីទស្សនៈខុសៗគ្នា ការសហការជាមួយអ្នកដទៃ និងការទទួលយកបច្ចេកទេសច្នៃប្រឌិត គ្រូអធិប្បាយអាចរៀបចំសេចក្តីអធិប្បាយដែលបំផុសគំនិត បញ្ឆេះការគិត និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមជំនុំរបស់ពួកគេក្នុងកម្រិតមួយដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ សូមឱ្យការអនុវត្តទាំងនេះផ្តល់អំណាចដល់គ្រូអធិប្បាយទាំងឡាយ ក្នុងការផ្តល់នូវសេចក្តីអធិប្បាយដែលដុតកំដៅដួងចិត្ត និងនាំទៅរកការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណដ៏ពិតប្រាកដ។

ប្រភព៖ https://www.preaching.com/articles/7-ways-to-ignite-passion-and-creativity-in-developing-sermon-ideas/