នៅក្នុងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធភាសាខ្មែរ គម្ពីរឆ្នាំ
១៩៥៤ ត្រង់ផ្នែកលោកុប្បត្តិ ៦:៤ បានចែងទុកយ៉ាងដូច្នេះថា៖
«នៅជំនាន់នោះ មានមនុស្សរូបធំសំបើមនៅផែនដី ក្រោយនោះមក កាលពួកកូនប្រុសរបស់ព្រះបានចូលទៅឯកូនស្រីរបស់មនុស្ស ហើយនាងទាំងនោះបានបង្កើតកូនឲ្យគេ នោះបានជាមនុស្សខ្លាំងពូកែដែលរស់នៅកាលពីដើម ជាមនុស្សមានល្បីឈ្មោះ។»
ពាក្យថា «Nephilim» (ភាសាហេព្រើរ៖ נְפִילִים) នៅក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរច្បាប់ឆ្នាំ
១៩៥៤ នេះ ត្រូវបានបកប្រែចំៗថា «ពួកយក្ស»។
ដើម្បីយល់ឲ្យកាន់តែច្បាស់អំពីអត្ថន័យនៃ «ពួកយក្ស» ឬ «Nephilim» នៅក្នុងបរិបទនេះ យើងអាចពិនិត្យទៅលើចំណុចសំខាន់ៗចំនួន ៣ ដូចខាងក្រោម៖
១. អត្ថន័យនៃពាក្យ Nephilim
តាមឫសគល់នៃភាសាហេព្រើរ ពាក្យ «Nephilim» មានន័យថា «ពួកអ្នកដែលធ្លាក់ចុះ» (The Fallen Ones) ឬ «ពួកអ្នកដែលបោះខ្លួនចុះមកលើអ្នកដទៃ» (ដោយសារការប្រើកម្លាំងបាយ)។
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរឆ្នាំ ១៩៥៤ បកប្រែថា «យក្ស» ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីលក្ខណៈពីរយ៉ាងរបស់ពួកគេគឺ៖
- រូបរាងកាយ៖
មានមាឌធំខ្ពស់ខុសពីមនុស្សធម្មតា និងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា។
- ចរិតលក្ខណៈ៖
ជាពួកអ្នកដែលកាចសាហាវ ចូលចិត្តជិះជាន់ និងបង្កអំពើហិង្សាពេញផែនដី
(ដូចមានចែងបន្តនៅខ១១-១៣)។
២. ប្រភពកំណើតនៃពួកយក្ស (Nephilim)
យោងតាមខគម្ពីរខាងលើ
ពួកយក្សនេះបានកើតមកពីការរួមរស់រវាង៖
- «ពួកកូនព្រះ» (Sons of God) និង «ពួកកូនស្រីមនុស្ស» (Daughters of men)។
នៅក្នុងទ្រឹស្តីទេវវិទ្យាព្រះគម្ពីរ
មានការបកស្រាយធំៗចំនួនពីរជុំវិញរឿងនេះ៖
- ទស្សនៈទី១
(ពួកទេវតាដួលរលំ)៖ «ពួកកូនព្រះ» សំដៅទៅលើពួកទេវតាដែលបានបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះ
(Fallen Angels) ហើយបានយកកាយជាមនុស្សមកបង្កើតកូនចៅជាមួយមនុស្សស្រីនៅលើផែនដី។
កូនចៅដែលកើតមកក៏ក្លាយជា «ពួកយក្ស» ដែលមានកម្លាំងខុសធម្មជាតិ។
- ទស្សនៈទី២
(ខ្សែស្រឡាយលោកសេត)៖ «ពួកកូនព្រះ» សំដៅលើខ្សែស្រឡាយដែលកោតខ្លាចព្រះរបស់លោកសេត
(កូនលោកអ័ដាម) ចំណែក «ពួកកូនស្រីមនុស្ស» សំដៅលើខ្សែស្រឡាយមិនកោតខ្លាចព្រះរបស់កាអ៊ីន។
ការលាយឡំគ្នានេះបានបង្កើតជាមនុស្សជំនាន់មួយដែលមានអំណាច
តែមានចិត្តគំនិតអាក្រក់ និងបះបោរ។
৩. លក្ខណៈសម្បត្តិ៖ «មនុស្សខ្លាំងពូកែ
និងមានឈ្មោះល្បីល្បាញ»
ព្រះគម្ពីរឆ្នាំ ១៩៥៤ បានបញ្ជាក់ថា ពួកគេជា «មនុស្សខ្លាំងពូកែ
ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញតាំងពីបុរាណរៀងមក»។
នៅក្នុងភាសាដើម គេប្រើពាក្យថា "Gibborim" ដែលមានន័យថា
វីរបុរស អ្នកចម្បាំង អធិរាជ ឬអ្នកមានអំណាចខ្លាំងក្លាខាងសង្គ្រាម។
ពួកគេជាបុគ្គលលេចធ្លោដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំង ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលនោះនាំទៅរកភាពវឹកវរ
និងអំពើបាប។
ផលវិបាក និងការសន្និដ្ឋាន
អត្ថិភាពនៃពួកយក្ស (Nephilim) និងការកើនឡើងនៃអំពើបាបក្នុងសម័យនោះ
គឺជាមូលហេតុផ្ទាល់ដែលធ្វើឲ្យ «ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ទតឃើញថា
អំពើអាក្រក់របស់មនុស្សបានចម្រើនឡើងជាខ្លាំងនៅលើផែនដី» (លោកុប្បត្តិ
៦:៥)។ ដោយសារតែផែនដីពោរពេញទៅដោយអំពើហិង្សារបស់ពួកមនុស្សខ្លាំងពូកែទាំងនេះ
ទើបព្រះជាម្ចាស់សម្រេចព្រះទ័យបំផ្លាញលោកីយ៍នាសម័យនោះតាមរយៈ «ទឹកជំនន់ធំ» ក្នុងសម័យលោកណូអេ
ដើម្បីជម្រះផែនដីឲ្យស្អាតឡើងវិញ។
