ហេតុអ្វីបានជាការលះបង់ការមើលរូបភាពអាសអាភាសមានភាពលំបាកម៉្លេះ?

 

 

«ទូលបង្គំ មិនអាចឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាសបានឡើយ។» 

ទេ! តាមពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចង់ឈប់ណាស់។

ខ្ញុំធ្លាប់បានប្ដេជ្ញាចិត្ត និងព្យាយាមចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មីនៅរាល់ឱកាសឆ្នាំថ្មី។ ខ្ញុំថែមទាំងបានដើរទៅមុខក្នុងក្រុមជំនុំ (ព្រះវិហារ) លុតជង្គង់ចុះ ហើយទូលអង្វរ សូមព្រះជាម្ចាស់ជួយដោះលែងខ្ញុំឲ្យឈប់មើលវាទៀតផង។

ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចលះបង់វាបានដដែល! តើអ្វីជាឫសគល់នៃបញ្ហានេះ? តើមានថ្ងៃណាដែលខ្ញុំអាចឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាសបានដែរឬទេ? ពីព្រោះបើផ្អែកលើអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ រឿងនេះហាក់ដូចជាមិនអាចទៅរួចទាល់តែសោះ។

ការញៀនរូបភាពអាសអាភាស គឺជាបញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញបំផុតមួយ ដែលគ្មានចម្លើយងាយៗ ឬដំណោះស្រាយដែលកាត់តម្រូវដូចៗគ្នាសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សភាគច្រើនដែលខ្ញុំបានជជែកជាមួយ តែងតែធ្លាក់ទៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំហៅថា «អន្ទាក់រង់ចាំអព្ភូតហេតុភ្លាមៗ» (Zap Trap) គឺពួកគេអធិស្ឋានសុំឲ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រោសពួកគេឲ្យជាភ្លាមៗ ឬស្វែងរកដំណោះស្រាយណាដែលលឿនរហ័ស។ ពួកគេចង់ឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាស ដោយមិនចង់ឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងក្នុងដំណើរការស្តារជីវិតឡើងវិញនោះទេ ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមរយៈបទពិសោធន៍ការងារជាមួយបុរសរាប់រយនាក់ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំបានរៀនសូត្រថា ការប្រោសឲ្យជាភ្លាមៗក្នុងរឿងនេះ គឺជារឿងដែលកម្រកើតមានណាស់។ ដូច្នេះ ចូរយើងមកពិនិត្យមើលមូលហេតុនានា ដែលធ្វើឲ្យការលះបង់ការមើលរូបភាពអាសអាភាសមានភាពលំបាកខ្លាំង៖

១. រូបភាពអាសអាភាសមានឥទ្ធិពលញៀន (Porn is addictive)

ក្រៅពីចម្បាំងខាងវិញ្ញាណដែលអ្នកត្រូវប្រឈមមុខក្នុងនាមជាគ្រីស្ទបរិស័ទ អ្នកក៏កំពុងស្ថិតក្នុងចម្បាំងខាងសាច់ឈាម ជាមួយនឹងការញៀនខាងរាងកាយ ដែលអន្ទាក់របស់វាបានបង្ខាំងអ្នកឲ្យបន្តមើលរូបភាពអាសអាភាស។ និយាយឲ្យចំទៅ អ្នកបានក្លាយជាអ្នកញៀនថ្នាំទៅហើយ។ «ថ្នាំញៀន» ដែលអ្នកកំពុងញៀននោះ គឺសារធាតុគីមីដែលបញ្ចេញមកក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នក នៅពេលដែលអារម្មណ៍តណ្ហាត្រូវបានដាស់ឡើង។

ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសារធាតុគីមីទាំងនោះឡើង ក្នុងគោលបំណងដ៏អស្ចារ្យនៃផែនការរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីផ្សារភ្ជាប់ប្ដីនិងប្រពន្ធឲ្យត្រឡប់ជាសាច់ឈាមតែមួយ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការរួមរស់លក្ខណៈប្ដីប្រពន្ធ។ សារធាតុទាំងនោះសុទ្ធតែមានគោលបំណងជាក់លាក់ និងមានប្រសិទ្ធភាពយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខួរក្បាលរបស់អ្នកមិនអាចបែងចែកដឹងថា តើអ្នកកំពុងរួមរស់ជាមួយភរិយារបស់អ្នក ឬកំពុងរួមរ័កជាមួយរូបភាពអាសអាភាសនោះឡើយ។ សារធាតុគីមីដដែលនោះនឹងត្រូវបញ្ចេញមក ដោយផ្ដល់នូវលទ្ធផលដូចគ្នា។ សេចក្ដីសុខស្រួល ការផ្ដោតអារម្មណ៍ កម្លាំងថាមពល ការបញ្ចេញចោល និងរឿងដទៃទៀត បានធ្វើឲ្យការឈានដល់ចំណុចកំពូល (Orgasm) ក្លាយជារឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងដែលរីករាយបំផុត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកមនុស្សជាតិ។

យើងមិនអាចឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាសបាន ក៏ព្រោះតែយើងចូលចិត្តវា។ យើងចូលចិត្តវាខ្លាំងណាស់។ ហេតុនេះ យើងទើបតែចង់បានវាម្តងហើយម្តងទៀត។ នៅពេលដែលបទពិសោធន៍បែបនេះ អាចស្វែងរកបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយគ្រាន់តែចំណាយពេលប្រាំនាទីនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកជាមួយទូរស័ព្ទដៃ (Smartphone) យើងក៏ចាប់ផ្ដើមប្រើប្រាស់វា កាន់តែញឹកញាប់ឡើង។ នៅពេលយើងមានសម្ពាធចិត្ត (ស្ត្រេស)។ នៅពេលយើងខឹង។ ឬនៅពេលយើងចង់រត់គេចពីបញ្ហា យើងអាចស្វែងរក «ថ្នាំបំបាត់ទុក្ខ» នោះបានយ៉ាងងាយ ដែលតាមពិតទៅ វាមិនបានដោះស្រាយបញ្ហាអ្វីទាល់តែសោះ។

សារធាតុដូប៉ាមីន (Dopamine), តេស្តូស្តេរ៉ូន (Testosterone), ណូរេភីណេហ្វ្រីន (Norepinephrine), អុកស៊ីតូស៊ីន (Oxytocin) និងសេរ៉ូតូនីន (Serotonin) បង្ហូរចូលពេញខួរក្បាលរបស់យើង ហើយយើងមានអារម្មណ៍ល្អបានមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក សេចក្ដីអៀនខ្មាស និងសេចក្ដីភ័យខ្លាចក៏ត្រឡប់មកវិញ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន យើងក៏ចង់រត់គេចម្តងទៀត។ វាពិតជាពិបាកក្នុងការរត់គេចពីរូបភាពអាសអាភាសណាស់ ប្រសិនបើរូបភាពអាសអាភាសនោះឯង គឺជា «ផ្លូវរត់គេច» របស់អ្នក។ ការស្រាវជ្រាវតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្របង្ហាញថា រូបភាពអាសអាភាសបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយខួរក្បាល មិនខុសពីសារធាតុញៀនដទៃទៀតឡើយ។

អស់អ្នកដែលមិនអាចឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាស តែងតែមិនចូលចិត្តឡើយ នៅពេលខ្ញុំប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេជាអ្នកញៀនថ្នាំ ប៉ុន្តែវាកំពុងតែជាការពិត។ ថ្នាំញៀននោះស្ថិតនៅចន្លោះត្រចៀកទាំងពីររបស់ពួកគេ (ក្នុងខួរក្បាល)។ ពួកគេមិនត្រូវការអ្នកជួញដូរថ្នាំឡើយ។ ថ្នាំញៀនរបស់ពួកគេ គឺមិនអស់ប្រាក់កាក់ ហើយមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុត។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន យើងអាចចូលទៅមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងចង់មើល និងទទួលបានការបន្ធូរអារម្មណ៍ភ្លាមៗ ក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ ។

លើសពីនេះទៅទៀត យើងអាចដើរចេញពីកន្លែងដែលយើងទើបតែបានប្រព្រឹត្តរួច ដោយមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតានៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នា។ គ្មានអាការៈធេងធោង (Hangover) ឡើយ។ គ្មានស្លាកស្នាមបន្សល់ទុកពីអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើនោះទេ លើកលែងតែអ្នកភ្លេចលុបប្រវត្តិនៃការចូលមើល (History) របស់អ្នក។ ការបំផ្លាញចំណងញៀននេះ ទាមទារការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបុរសភាគច្រើនមិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ដើម្បីប្រយុទ្ធក្នុងចម្បាំងនេះឡើយ។ ជាពិសេស គឺដោយសារតែមូលហេតុទីពីរខាងក្រោមនេះ។

២. យើងបន្តរស់នៅក្នុងភាពឯកោ (We remain in isolation)

តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលបានដឹងអំពីការតស៊ូដ៏លាក់កំបាំងរបស់អ្នក? អ្នកមិនអាចឈប់បានឡើយ ប្រសិនបើអ្នកមិនប្រាប់រឿងនេះដល់នរណាម្នាក់ ប៉ុន្តែអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកមិនអាចប្រាប់នរណាម្នាក់បានទាល់តែសោះ។ ការនិយាយចេញមក មានន័យថាជាការប្រថុយប្រថាននឹងការបាត់បង់ការងារ មិត្តភាព ភរិយា និងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នក។ មនុស្សជុំវិញខ្លួនអាចនឹងតក់ស្លុតជាខ្លាំង ព្រោះគ្រប់គ្នាគិតថាអ្នកជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ ហើយសម្ពាធទាំងនោះហើយដែលរក្សាសេចក្ដីពិតឲ្យកប់យ៉ាងជ្រៅក្នុងកន្លែងដ៏ងងឹតបំផុតរបស់អ្នក។ អ្នកមានអារម្មណ៍ថាជាប់អន្ទាក់ ព្រោះអ្នកកំពុងស្ថិតនៅក្នុងគុកដែលអ្នកបានបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯង។

ខ្ញុំដឹងរឿងនេះតាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់។ ក្នុងនាមជាគ្រូគង្វាលម្នាក់អស់រយៈពេល ២៦ ឆ្នាំ ដែលបានតស៊ូជាមួយនឹងការញៀនតណ្ហាខាងសាច់ឈាមអស់រយៈពេល ៨ ឆ្នាំយ៉ាងយូរ ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងណាស់។ ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តបាបខាងផ្លូវភេទជាច្រើន ហើយខ្ញុំគ្មានផ្លូវអាចនិយាយទៅកាន់ភរិយា និងក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់ខ្ញុំថា «តាមពិតទៅ ខ្ញុំជាមនុស្សញៀនរឿងផ្លូវភេទ» នោះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ដោយព្រះសេចក្ដីមេត្តាករុណា បានបើកកកាយជីវិតលាក់កំបាំងរបស់ខ្ញុំ ហើយដំណើរការនៃការស្តារជីវិតរបស់ខ្ញុំឡើងវិញបានចាប់ផ្ដើមនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០៥។ វាប្រៀបដូចជាការធ្លាក់ផ្លូវរថភ្លើងដ៏រង្គោះរង្គើ និងបានបង្ករបួសស្នាមយ៉ាងឈឺចាប់ដល់ភរិយារបស់ខ្ញុំ រួមទាំងកូនៗដែលពេញវ័យទាំង ៤ នាក់របស់យើង។

ការបន្តរស់នៅក្នុងភាពឯកោ ធ្វើឲ្យការឈប់មើលរឿងនេះហាក់ដូចជាមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ការស្តារជីវិតឡើងវិញ ទាមទារឲ្យមានការលន់តួ (សារភាព) ការបើកចំហ ការសម្អាតឲ្យស្អាតស្អំ និងការប្រែចិត្តដ៏ពិតប្រាកដ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជាបុរសម្នាក់ដែលល្អជាងនេះ និងមានភាពក្លាហានជាងនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាបានដើរចេញមកខាងមុខ ហើយស្វែងរកជំនួយហើយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងការបដិសេធសេចក្តីពិត និងបានសម្រាលទង្វើរបស់ខ្លួនឯង ដោយប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំមានចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអាចឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាសដោយខ្លួនឯងបាន។

យើងចូលចិត្តនិយាយថា «ចៀមដែលនៅដាច់តែឯង គឺជាចៀមដែលស្លាប់»។ ប្រសិនបើអ្នកបន្តរស់នៅក្នុងភាពឯកោ អ្នកគឺជាមនុស្សស្លាប់ខាងវិញ្ញាណ ហើយនឹងមិនអាចដោះលែងខ្លួនឲ្យមានសេរីភាពបានឡើយ។ រូបភាពអាសអាភាសបានបោះទំពក់របស់វាផ្អាប់យ៉ាងជ្រៅ ហើយអ្នកនឹងត្រូវការក្រុមមនុស្សដើម្បីជួយអ្នកដកទំពក់ទាំងនោះចេញ ដើម្បីឈប់មើលវា។

ដើម្បីឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនៃការផ្ដាច់ថ្នាំ (Withdrawal period) រយៈពេលប្រហែល ៩០ ថ្ងៃ អ្នកត្រូវការមនុស្សដែលនៅក្បែរអ្នកជាប្រចាំ។ អ្នកត្រូវរៀនពីរបៀបទាក់ទងទៅកាន់ពួកគេ នៅពេលដែលដំណើរការនៃសេចក្ដីល្បួងឲ្យមើលរូបភាពអាសអាភាសចាប់ផ្ដើមឡើង។ យើងចូលចិត្តនិយាយថា «ចូរលូកដៃទាក់ទងរកគ្នា មុននឹងលូកដៃទៅរកសាច់ឈាម»។ ចូរទាក់ទងទៅកាន់ក្រុមការងាររបស់អ្នក មុនពេលអ្នកលូកដៃចូលទៅក្នុងខោរបស់អ្នក។

ពាក្យផ្ទុយពីភាពឯកោ គឺសហគមន៍ ( fellowship / រួបរួមគ្នា)។ ព្រះគម្ពីរមានបន្ទូលជាច្រើនអំពីសហគមន៍ ហើយព័ន្ធកិច្ចរបស់យើងត្រូវបានបង្កើតឡើងផ្អែកលើបទគម្ពីរនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ យ៉ូហាន ជំពូក ១ ៖

«១ ឯ​សេចក្តី​ដែល​មាន​តាំង​ពី​ដើម​មក ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ឮ ហើយ​ភ្នែក​បាន​ឃើញ ក៏​បាន​មើល ហើយ​ដៃ​បាន​ប៉ះពាល់ ខាង​ឯ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត ២ (ដ្បិត​ព្រះ​ដ៏​ជា​ជីវិត ទ្រង់​បាន​លេច​មក​ហើយ យើង​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទ្រង់ ក៏​ធ្វើ​ជា​ទី​បន្ទាល់ ប្រាប់​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ពី​ជីវិត​នោះ​ដ៏​រស់​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ចដែល​ពី​ដើម​ស្ថិត​នៅនឹង​ព្រះវរបិតា ហើយ​បាន​លេច​មក​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ឃើញ) ៣ ដូច្នេះ សេចក្តី​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ ហើយ​ឮ​នោះ យើង​ខ្ញុំ​ប្រាប់​មក​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​ប្រកប​នឹង​យើង​ខ្ញុំ​ដែរ រីឯ​សេចក្តី​ប្រកប​របស់​យើង​ខ្ញុំ នោះ​គឺ​ប្រកប​នឹង​ព្រះវរបិតា ហើយ​និង​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជា​ព្រះរាជបុត្រា​ទ្រង់ ៤ យើង​ខ្ញុំ​ក៏​សរសេរ​សេចក្តី​ទាំង​នេះ ផ្ញើ​មក​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​សេចក្តី​អំណរ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ពោរពេញ​ឡើង។......»

ការស្រាវជ្រាវបែបលោកីយ៍ដែលធ្វើឡើងនៅខាងក្រៅរង្វង់ក្រុមជំនុំ ក៏បានសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់ដ៏ចម្បងនៃការទទួលខុសត្រូវចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក (Accountability) ដូចគ្នាដែរ៖

• ការសិក្សាមួយបានរកឃើញថា ការមានដៃគូដាស់តឿនម្នាក់ អាចធ្វើឲ្យអ្នកមានឱកាសរហូតដល់ ៩៥% ក្នុងការសម្រេចបាននូវគោលដៅរបស់អ្នក។
• ស្ថាប័ន Gallup Business បានរកឃើញថា ភាពទទួលខុសត្រូវចំពោះគ្នា គឺជាសមាសភាគសំខាន់នៅក្នុងការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់បុគ្គលិក។ អាជីវកម្មដែលមានបុគ្គលិកដែលមានការប្ដេជ្ញាចិត្តខ្ពស់ និងមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ ទទួលបានទិន្នផលការងារខ្ពស់ជាងមុន ១៧%, ប្រាក់ចំណេញខ្ពស់ជាងមុន ២១%, សេចក្តីពេញចិត្តពីអតិថិជនខ្ពស់ជាងមុន ១០% និងអត្រានៃការឈប់ពីការងាររបស់បុគ្គលិកទាបជាងមុនរហូតដល់ ៥៩%។
• ការសិក្សាមួយទៀតបានបង្ហាញថា ភាពទទួលខុសត្រូវចំពោះគ្នា ថែមទាំងអាចជួយមនុស្សឲ្យប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយយុត្តិធម៌ជាងមុនទៀតផង។

ការប្រកបកិច្ច (Fellowship) គឺជារស់នៅក្នុងសហគមន៍ White។ វាគឺជាការផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជារៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយបុរសដទៃទៀត ដើម្បីជួយអ្នកប្រយុទ្ធក្នុងចម្បាំងនេះ។ តើមានកងទ័ពណាខ្លះដែលបញ្ជូនទាហានរបស់ខ្លួនឲ្យចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវតែម្នាក់ឯង? គឺមិនមានឡើយ។ វាជាសំណួរដ៏ល្ងង់ខ្លៅមួយ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាអ្នកព្យាយាមប្រយុទ្ធនឹងវាត្រឹមកាយម្នាក់ឯង? ចៀមដែលនៅដាច់តែឯង គឺជាចៀមដែលស្លាប់។

៣. យើងមិនយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យបានហ្មត់ចត់ (We don’t take it seriously)

វាហាក់ដូចជាងាយស្រួលណាស់ក្នុងការប្រាប់ខ្លួនឯងថា «មនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ធ្វើបែបហ្នឹងដែរ។ វាមិនមែនជារឿងធំដុំអ្វីទេ»។ តើអ្នកកំពុងតែលេងសើចមែនទេ? ការប្រើប្រាស់រូបភាពអាសអាភាសកំពុងបំផ្លាញក្រុមគ្រួសារ និងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងអត្រាមួយដ៏គួរឲ្យព្រួយបារម្ភ។

ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា អំពើបាបខាងផ្លូវភេទគឺជារឿងធំដុំណាស់។ ព្រះអង្គហៅយើងឲ្យមករកភាពបរិសុទ្ធ និងសេចក្ដីវិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គបានផ្ដើមការល្អនៅក្នុងយើង ហើយទ្រង់មានផែនការនឹងបង្ហើយការនោះឲ្យបានសម្រេច ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងកំពុងដើរនៅក្នុងអំពើបាបខាងផ្លូវភេទដូចជាការមើលរូបភាពអាសអាភាសនេះ យើងកំពុងធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលគង់នៅក្នុងយើងមានសេចក្ដីព្រួយព្រះហឫទ័យ និងកំពុងរារាំងព្រះអង្គ ហើយយើងនឹងបន្តត្រូវបានទាញឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងអំពើបាបដែលជ្រៅជាងនេះទៅទៀត។

រៀងរាល់យប់ថ្ងៃច័ន្ទ បុរសប្រហែល ១០០ នាក់បានមកជួបជុំគ្នានៅក្រុមជំនុំរបស់យើង ដោយសារតែអំពើបាបខាងផ្លូវភេទរបស់ពួកគេបាននិងកំពុងបំផ្លាញជីវិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនអាចឈប់បានឡើយ ហើយកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅរកផ្ទៃទឹកដ៏គ្រោះថ្នាក់ និងងងឹតស្លុប Lines។ យើងកំពុងតែភូតភរខ្លួនឯង ប្រសិនបើយើងគិតថាយើងអាចគ្រប់គ្រងវាបាន។ ប្រសិនបើអ្នកអាចគ្រប់គ្រងវាដោយខ្លួនឯងបាន តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកកំពុងអង្គុយអានអត្ថបទនេះ?

យើងមិនត្រឹមតែត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យបានហ្មត់ចត់ដោយព្រោះតែព្រះជាម្ចាស់ព្រះអង្គទតឃើញជារឿងធំនោះទេ ប៉ុន្តែយើងត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវាដោយសារតែផលប៉ះពាល់ដែលរូបភាពអាសអាភាសមានលើខ្លួនយើង និងលើសង្គមជាតិផងដែរ។

តើអ្នកបានឃើញគម្របមុខនៃទស្សនាវដ្ដី Time កាលពីថ្ងៃទី ៣១ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០១៦ ដែរឬទេ? គេបានរកឃើញថា យុវជនជំនាន់ថ្មី (Millennials) ដែលបានមើលរូបភាពអាសអាភាសជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ កំពុងជួបប្រទះបញ្ហាងាប់លិង្គ (Erectile Dysfunction) ពីព្រោះពួកគេបានបង្ហាត់ខួរក្បាលរបស់ខ្លួនឲ្យមើលឃើញថារឿងផ្លូវភេទ គឺជាអ្វីមួយដែលត្រូវធ្វើនៅលើប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត (Online)។ ដូច្នេះ នៅពេលដល់ពេលដែលត្រូវមានទំនាក់ទំនងស្នេហាពិតប្រាកដខាងក្រៅ ពួកគេបែរជាបរាជ័យ មិនអាចបំពេញតួនាទីបានឡើយ។

តើអ្នកបានដឹងអំពីការកើនឡើង និងការរីករាលដាលនៃអំពើជួញដូរផ្លូវភេទនៅជុំវិញពិភពលោកដែរឬទេ?

៤. យើងត្រូវការការលើកទឹកចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាស

ខ្ញុំជឿជាក់អស់ពីចិត្តថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានផ្លូវដើម្បីជួយឲ្យយើងឈប់មើលរូបភាពអាសអាភាសបាន។ ព្រះអង្គហៅយើងឲ្យមករស់នៅក្នុងសហគមន៍ដែលគ្មានការកាត់ទោសប្រណិប័តន៍ឡើយ។ ព្រះអង្គចង់ឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាមានទំនាក់ទំនង និងមានសេចក្ដីស្មោះត្រង់ត្រង់ទៅត្រង់មកជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក (ហើយស្ថាប័ន Covenant Eyes អាចជួយក្នុងរឿងនេះបាន)។ យើងត្រូវធ្វើដូចដែលលោកយ៉ាកុបបានមានប្រសាសន៍។ យើងត្រូវលន់តួបាបនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយអធិស្ឋានឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយបន្ទាប់មក ការប្រោសឲ្យជាទើបអាចចាប់ផ្ដើមកើតមានឡើង។ ចុងក្រោយបំផុត យើងត្រូវការការលើកទឹកចិត្ត។ ចូរមើលបទគម្ពីរនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ជំពូក ៣ ៖

«ឱបងប្អូនអើយ ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យអ្នកណាក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា មានចិត្តអាក្រក់ ហើយមិនជឿ ដែលនាំឲ្យរត់ចោលព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅឡើយ គឺត្រូវលើកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក រាល់តែថ្ងៃវិញ ក្នុងកាលដែលនៅហៅថា «ថ្ងៃនេះ» នៅឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យមានម្នាក់ណា ក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា មានចិត្តរឹងរូស ដោយសេចក្ដីបញ្ឆោតរបស់អំពើបាបឡើយ។»

យើងត្រូវការការលើកទឹកចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមានចិត្តរឹងរូសដោយសារតែសេចក្ដីបញ្ឆោតរបស់អំពើបាបជាមិនខាន។

អត្ថបទដោយ៖

John Doyel

John Doyel (1953-2022) dedicated himself to helping men recover from sexual sin and return to God. He led a recovery ministry at Vineyard Columbus called 180 Recover.

ប្រភព៖ https://www.covenanteyes.com/blog/why-is-it-so-hard-to-stop-watching-porn/

ប្រែសម្រួជាភាសាខ្មែរដោយ CTM